In Primo lezen we dat Garry Hagger een gepassioneerd amateurwielrenner is. Wanneer de reporter de opmerking maakt dat dit best een gevaarlijke hobby is, geeft de zanger aan dat je er zelf voor kiest of je het gevaar opzoekt of niet.
“Sommige wielerliefhebbers nemen het niet zo nauw met alle verkeersregels, ik niet”, gaat hij van start. “Ik rij ook meestal alleen. Ik wil geen afleiding. Accidenten gebeuren het vaakst in groep. In zo’n groep laat je je ook al eens opjutten en ga je vaak wat sneller rijden.”
De artiest rijdt tijdens zijn eenzame fietstochten steevast met zijn gps rond en staat altijd in verbinding met zijn dochter. “Als er iets zou gebeuren, krijgt Jessy een telefoontje. Ik ben in al die jaren nog maar één keer gevallen. Ik moest uitwijken voor een bouwkraan en via het trottoir ben ik op een ijsplek beland. Ik fietste nog naar huis, maar ’s avonds stond mijn knie drie keer zo dik. ’s Anderdaags ben ik naar de spoedafdeling moeten gaan en hebben ze bloed uit mijn knie getrokken. Drie dagen later was de pijn weg. Nog een dag later zat ik weer op de fiets.”
